Son günlerde hem Şanlıurfa’da hem de Kahramanmaraş’ta yaşanan öğrenci şiddeti olayları hepimizi derinden sarsan görüntülere sahne oldu. Okul sıralarında olması gereken çocukların, birbirine acımasızca saldırdığı görüntüler yalnızca bir “okul kavgası” değil; toplumun derin bir yarasının dışa vurumudur. Okul dediğimiz yer, çocukların bilgiyle, merhametle ve dayanışmayla büyüdüğü bir mekân olmalıdır. Ancak son yıllarda okulların bir kısmı ne yazık ki şiddetin, zorbalığın ve korkunun yaşandığı alanlara dönüşmeye başladı. Bir çocuğun elini kalem yerine şiddete uzatması tesadüf değildir. Bu, aileden topluma, eğitimden sosyal çevreye kadar uzanan büyük bir zincirin kırıldığını gösterir. Bugün bir öğrenci başka bir öğrenciyi darp ediyorsa, onu izleyen ve alkışlayan bir kalabalık varsa, asıl sorulması gereken soru şudur: Bu çocuklar bu öfkeyi nereden öğreniyor? Çünkü çocuklar şiddeti doğuştan bilmez. Onlar gördüklerini tekrar eder. Televizyonda, sosyal medyada, sokakta ve bazen de evde gördükleri şiddet; bir süre sonra onların diline, davranışına ve hayatına yerleşir. Bir başka acı gerçek ise şu: Bugün birçok çocuk yalnız büyüyor. Anne-baba çalışıyor, öğretmen kalabalık sınıflarda mücadele ediyor, toplum ise çoğu zaman sadece izlemekle yetiniyor. Oysa çocuk dediğimiz varlık, yalnız bırakıldığında değil; anlaşıldığında büyür. Şanlıurfa’da ve Kahramanmaraş’ta yaşanan bu olaylar yalnızca iki şehirle sınırlı değildir. Bu, Türkiye’nin birçok yerinde sessizce büyüyen bir sorunun işaretidir. Eğer bugün bu olaylara sadece “kavga” deyip geçersek, yarın daha büyük acıların kapısını aralamış oluruz. Çünkü okulda büyüyen şiddet, yarın sokakta büyür. Sokakta büyüyen şiddet ise bir toplumun huzurunu yok eder. Bu yüzden artık şu soruyu sormamız gerekiyor: Çocuklarımızı yalnız mı büyütüyoruz? Eğitim yalnızca matematik öğretmek değildir. Eğitim; empatiyi, saygıyı ve insan olmayı öğretmektir. Bugün okullarda yaşanan bu görüntüler bize şunu söylüyor: Eğer çocukların kalbine merhameti koymazsak, boş kalan o yeri öfke doldurur. Ve unutmayalım… Bir toplumun geleceği, çocuklarının kalbinde saklıdır.