İnanç, acıyı seçerek savunmaz. Rojava’nın Halep mahallelerinde yaşanan insanlık dışı uygulamalar karşısında susanlar, vicdanlarını da susturduklarının farkında mı?   Bugün “inanç” kavramı, en çok da tutarsızlıkla sınanıyor. Her acıya aynı mesafeden bakamayan, zulmü coğrafyasına ve kimliğine göre tartan bir anlayış, inanç değil; konforlu bir suskunluktur.   Rojava’nın Halep mahallelerinde yaşananlar artık gizlenemeyecek kadar açık, görmezden gelinemeyecek kadar ağırdır. Evlerinden zorla çıkarılan siviller, hedef haline getirilen kadınlar, korkuyla büyüyen çocuklar… Bunlar bir savaşın kaçınılmaz sonuçları değil, göz göre göre yaşanan insanlık dışı uygulamalardır.   Ne var ki söz konusu acı Kürtlerin yaşadığı bir coğrafyada, Rojava’da, Halep’in dar sokaklarında yaşandığında; birçoklarının dili tutuluyor. Dün başka coğrafyalar için yüksek sesle konuşanlar, bugün derin bir sessizliğe bürünüyor. Çünkü acı, “doğru yere” düşmemiş oluyor.   Oysa samimi bir inanç, acıya seçerek yaklaşmaz. Irkı, mezhebi, siyasi duruşu ölçüp biçmez. Kime konuşacağını, kime susacağını hesaplamaz. Bazı acılara sessiz kalıp bazılarını yüksek sesle savunmak; inançtan değil, taraftarlıktan ve konfordan beslenir. Gerçekten inanan biri için acı, kimin başına geldiğine göre anlam değiştirmez. Bir çocuğun korkusu, hangi dili konuştuğuna bakılarak hafiflemez. Bugün Halep mahallelerinde yaşananlara sessiz kalan herkes şunu bilmelidir: Sessizlik masum değildir. Sessizlik, güçlüden yana saf tutmaktır. İnanç; işine geldiğinde konuşmak değil,   işine gelmediğinde de susmamayı göze alabilmektir. Aksi hâlde yapılan şey samimiyet değil, yalnızca bir duruş taklididir. Ve taklitler, hakikatin karşısında uzun süre ayakta kalamaz. Vicdan, bir kez sustu mu; ardından gelecek adaletsizliklere karşı da sağırlaşır. Bugün Rojava’da yaşananlara susanlar, yarın kendi kapılarına dayanan haksızlıkta konuşacak bir söz bulamayabilir. Çünkü inancın sessizi olmaz. Sessiz kalan, inancını değil; konforunu korur.