Dün, yerel yönetimlerde görev almış, bölgenin siyasal ve toplumsal yapısını yakından bilen, belediyecilik konusunda ciddi bilgi birikimine sahip değerli bir grup arkadaşla uzun bir aradan sonra Malabadi Köprüsü çevresindeki park alanını gezme fırsatı buldum. Bir yandan, “Buraya bu kadar uzun süre gelmemiş olmak bizim eksikliğimiz mi?” diye düşünürken, çevrede bulunan köylü vatandaşların veryansınıyla karşılaştık. Vatandaşların anlattıkları aslında parkın fotoğrafını bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyordu: “Her gün buraya binlerce insan geliyor. Güzel bir tesis yapılmış, insanların nefes alacağı alanlar oluşturulmuş. Ancak sivrisinek ve böceklerden ağzımızı açamıyoruz. İlaçlama yapılmıyor, parkın bakımı yapılmıyor, ağaçlar kuruyor, banklar kırılmış, her taraf çöp içinde.” İtiraf etmeliyim ki vatandaşlar abartmıyordu. Parkta birkaç dakika oturmak bile mümkün değildi. Sivrisineklerden ağzımızı açamaz hâle geldik. Sanırım konuşmaya çalışırken iki tanesini ben bile yuttum. Mesele yalnızca sivrisinek de değil. Yüzlerce ağacın kuruduğu, mevcut ağaçların da kurumaya yüz tuttuğu, bankların kırıldığı, çöplerin gelişi güzel etrafa saçıldığı ve büyük yatırımlarla oluşturulan park alanının adeta kaderine terk edildiği açıkça görülüyordu. Karşımızda tarihî Malabadi Köprüsü duruyor. Bir medeniyet mirası, bölgenin en önemli turizm değerlerinden biri ve her gün binlerce insanın ziyaret ettiği bir alan… Peki bu alanın hâli ne? Bakımsızlık, ilgisizlik, sivrisinek, çöp ve kuruyan ağaçlar. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi de DEM Partili, Silvan Belediyesi de DEM Partili. Ancak park alanına bakıldığında ortada ne bir belediyecilik anlayışı ne de sorumluluk duygusu görülüyor. İşin daha düşündürücü tarafı ise köprünün diğer ayağında yaşanıyor. Batman Belediyesi’ne ait park alanında düzenli olarak ilaçlama ve bakım çalışmaları yapılıyor. Oysa Batman Belediyesi kayyum tarafından yönetiliyor. Bu tabloyu nasıl açıklayacağız? Bir tarafta seçilmiş belediyeler, diğer tarafta kayyum yönetimi… Ancak hizmet ve bakım konusunda kayyum yönetimindeki alan daha düzenliyse, burada ciddi bir özeleştiri yapılması gerekmez mi? Demokratik iradeden, halk yönetiminden, yerel yönetim anlayışından söz etmek kolaydır. Asıl mesele, halka ait alanlara sahip çıkabilmektir. Milyarlarca lira harcayarak park yapmak marifet değildir. Asıl marifet, yapılan yatırımı korumak, bakımını yapmak, ağacı yaşatmak, bankı onarmak, çöpleri temizlemek ve vatandaşa insanca dinlenebileceği bir alan sunmaktır. Yaptığınız parka sahip çıkamayacaksanız neden milyarlarca lira harcıyorsunuz? Bir alanı hizmete açtıktan sonra kaderine terk etmek belediyecilik değildir. Bu, kamu kaynağını harcamak, açılış töreni yapmak, birkaç fotoğraf paylaşmak ve sonra arkasına bile bakmamaktır. Yerel yönetimler yalnızca yeni yatırımlar yapmakla değil, mevcut olanı korumakla da yükümlüdür. Ancak ne yazık ki bizde belediyecilik çoğu zaman tabela dikmekten, sosyal medyada birkaç fotoğraf paylaşmaktan ve yapılan işi büyük bir başarı hikâyesi gibi sunmaktan ibaret kalıyor. Malabadi Köprüsü çevresindeki park alanı bunun en açık örneklerinden biridir. Tarihî köprünün karşısında kuruyan ağaçlar, kırık banklar ve çöp yığınları dururken hiç kimse başarılı belediyecilikten söz etmesin. Vatandaş sivrisinekten ağzını açamıyorsa, çocuklar parkta rahatça oynayamıyorsa, ağaçlar susuzluktan kuruyorsa ve yapılan tesis kısa sürede harabeye dönüyorsa orada ciddi bir yönetim sorunu vardır. Hizmet, yalnızca yapmak değildir. Hizmet, yaptığını yaşatmaktır. Malabadi Köprüsü çevresindeki park alanı acilen ilaçlanmalı, kuruyan ağaçların yerine yenileri dikilmeli, sulama sistemi işler hâle getirilmeli, kırık banklar onarılmalı ve temizlik çalışmaları düzenli olarak yapılmalıdır. Aksi hâlde her kuruyan ağaç, her kırılan bank ve her çöp yığını, belediyelerin yönetim anlayışının birer belgesi olarak ortada duracaktır. Halkın parasını harcayıp, halkın kullanımına sunulan alanları kaderine terk etmek hizmet değil, açık bir ihmaldir.